Подскажите пожалуйста белорусские стихи про лето, только не слишком длинные или короткие, автора и название
Лето начинается бел Андрей Рамонов Лета пачынаецца на календары. Хто куды збіраюцца школьныя сябры. Пэўна не ўбачымся разам доўгі час, Многае цікавае так чакае нас. Лета пачынаецца ў розных гарадах, Сонца разліваецца ў вуліцах-дамах. Колерам красуюцца шэрыя лісты. Уздоўж дарог вясёлкавых- новыя масты. Лета пачынаецца песнямі агню. Ён пад дрэвам ўвечары свеціць на раку. Там сядзіць пад зоркамі воблака-юнак, І сваволіць з ёлкамі вецер абы як Лета хай не спыніцца ўжо на гэты год, У Каляды пад елкамі зводзіць карагод. А мядзведзь, убачыўшы лета на двары, У Новы год хай вылезе са сваёй нары. Вершы пра лета Усход сонца Сноп праменняў, пышнаўзняты, Сее бляск-чырвонцы – Гэта неба сцеле шаты На дарогу сонцу. Над палямі мрок прарваўся, Па нізах расплыўся, Лес туманам заснаваўся, Луг расой абмыўся. Агнявыя валаконцы Ткуцца ў шоўк чырвоны – Гэта хмаркі ладзяць сонцу Iдзяньку кароны. Як прыемна пахне збожжа! А вакол –спакойна! Эх, як слаўна, як прыгожа, Хораша, прыстойна! I сабрала неба фарбы Колераў дзівосных. I дзе ёсць такія скарбы Гожства, сугалосся?! Я. Колас
Источник
купалле
Чуць толькі купальскае свята
Набліжыцца з ночкай сваей,
Як папараць кветкай заклятай
Чаруе няшчасных людзей.
З надзеяй, і верай, і сілай
Зусюль, куды б дзе ні зірнуць,
Праз высі, даліны, магілы
Па кветку бягуць і бягуць!
. Сава пяе песню разлукі,
Лапоча крыламі кажан, —
Мільённыя цягнуцца рукі,
Дзе дрэмле купальскі курган.
Тых радасцю вочы смяюцца,
Тым зрэнкі крывёй заліло;
Піхаюцца, корчацца, б’юцца,
Мяшаецца праўда і зло.
Пачнуцца галінкі хіліцца,
Шасцяць верасы пад нагой.
Туж-туж ужо кветку схапіці!
Сцікаецца гэты і той —
Тыц — стой. Глядзяць зорніцы-сведкі,
Пявун адгукнуўся ў сяле —
Ні ночкі купальскай, ні кветкі!
Усё затаілася ў мгле.
Залыпалі блудныя вочы,
Мільёны уздохаў ляціць.
Сава не заціхне — рагоча,
Крыламі кажан шапаціць.
След костачкі сцелюць — услалі,
Здаецца, ўжо час аддыхнуць,
Надойдзе ж хай толькі купалле,
Мільёны па кветку бягуць.
Купальская ноч ля возера
Вось недзе за гэтым, а можа, за тым
Ядлоўцавым знакам — імшара,
Дзе папараць-кветка агнём залатым
Закрэсліць зямныя ўсе чары.
I высвеціць тое, чаго не было,
Няма, і, магчыма, не будзе.
Душа, нібы птушка, ляціць у сіло,
А ногі чапляюцца ў хлудзе.
I раптам таемна зірне глыбіня —
Люстэрка ў альховай аздобе,
Касмічным адбіткам стаіць цішыня,
I крок — землятрусу падобен.
Спыніся. Шукальнік агнёў залатых,
Замры і паслухай купалле —
Той голас, што мы пасадзілі ў драты
I ў дол дыскатэк затапталі.
Схаваўся ён тут? Не — спрадвеку жыве,
Ён толькі ад нас адвярнуўся.
Ты чуеш — дыханне прайшло па траве.
Як звон — цішыня Беларусі.
На беразе корч — толькі ша! — не суроч
Ад песні сваёй салавее,
I з неба азёрнага свецяць у ноч,
Як белыя зоркі, лілеі.
На Купалле
На купалле на святое
Рві, матуля, зелле тое,
Што ў нас папараць завецца!
I шчаслівым быць здаецца!
Як нарвеш яго даволі
Ў цёмным лесе, ў чыстым полі, —
Палажы за абразамі,
Пасвянці сваймі слязамі.
Двойчы, тройчы — а крапліста —
Злі слязою брыльянцістай
I чакай з яго прыплоду
Ад усходу да заходу.
Як узыйдуць з зелля кветкі. —
Будуць шчасце меці дзеткі,
Будзеш, маці, меці ў хаце
Долю, згоду і багацце.
Источник
Вершы пра лета
Стромкі сухі бор песціць погляд сваёй цёмнай прытульнай зелянінай.
Неўзабаве выплыла з-за хмаркі жыватворнае летняе сонца. (А. Кулакоўскі)
Падыходзіла лета, гарачае, вогненнае. (В. Іпатава)
Жыта, адкрасаваўшы, налівалася, палавела, але яшчэ было маладзенькае.
Сляпыя, цёмныя, грыбныя. (С. Грахоўскі)
Над лугам загаласіла — той самай жніўнаю песняй — жалейка. (Я. Брыль)
Сад адцвіў, і гарачае лета
Напаўняе ўжо сокамі завязь. (К. Кірэенка)
Пахам сосен плыве над вадой (П.Прыходзька).
Яна лунае ў прастор — песня пра нашы прыгожыя, спакойныя прасторы, пра нашу бела-зялёную вясну, наша залатое пшанічнае лета (Я.Брыль).
Якое выдатнае плыве лета! (І.Навуменка).
Азараюць мой шлях перуны. (Я.Янішчыц).
Не баюся парным летам ў полі жыта жаці! (Л.Геніюш).
Грымлівае, маланкавае лета (М.Федзюковіч).
Сярод праталін тлеюць цветам
Кіпрэй, іван-чай ды скрыпень (М.Танк).
Успамін пра тое шчымлівае лета асвятляў яму жыццё. (Я.Сіпакоў).
Цешуся зялёным пошумам чырванашчокага лета (Р.Ігнаценка).
Млее саспелае лета (Г.Пашкоў).
Паганялі яго бліскавіцы. (У.Карызна)
Источник
Вершы пра лета
Стромкі сухі бор песціць погляд сваёй цёмнай прытульнай зелянінай.
Неўзабаве выплыла з-за хмаркі жыватворнае летняе сонца. (А. Кулакоўскі)
Падыходзіла лета, гарачае, вогненнае. (В. Іпатава)
Жыта, адкрасаваўшы, налівалася, палавела, але яшчэ было маладзенькае.
Сляпыя, цёмныя, грыбныя. (С. Грахоўскі)
Над лугам загаласіла — той самай жніўнаю песняй — жалейка. (Я. Брыль)
Сад адцвіў, і гарачае лета
Напаўняе ўжо сокамі завязь. (К. Кірэенка)
Пахам сосен плыве над вадой (П.Прыходзька).
Яна лунае ў прастор — песня пра нашы прыгожыя, спакойныя прасторы, пра нашу бела-зялёную вясну, наша залатое пшанічнае лета (Я.Брыль).
Якое выдатнае плыве лета! (І.Навуменка).
Азараюць мой шлях перуны. (Я.Янішчыц).
Не баюся парным летам ў полі жыта жаці! (Л.Геніюш).
Грымлівае, маланкавае лета (М.Федзюковіч).
Сярод праталін тлеюць цветам
Кіпрэй, іван-чай ды скрыпень (М.Танк).
Успамін пра тое шчымлівае лета асвятляў яму жыццё. (Я.Сіпакоў).
Цешуся зялёным пошумам чырванашчокага лета (Р.Ігнаценка).
Млее саспелае лета (Г.Пашкоў).
Паганялі яго бліскавіцы. (У.Карызна)
Источник
жніво
Былі сярпы вясёлыя ў жніва.
Як Млечны Шлях, іржысцілася ніва.
I туманоў старых начное сніва
Разгадвалася раніцай знава.
Хацела быць зялёнаю трава.
А быльнягова ўжо сівела грыва.
I перапёлку слухала раўніва
Жняя жыгучая, што крапіва.
Усмак нагасцяваўшыся ў прылецці,
Далёкае ад страт зямных і звад,
Глядзела неба, як жыруюць клеці.
Сноп, жніўнай песняю падперазаны,
I пузацеў, і вусацеў, як сват,
Ад рупатлівай ласкі і пашаны.
Жніво
Люблю жніво.
Прастор шырокі,
Дзе ў межах
Шэпчуць каласы,
Дзе спевы коцяцца далёка
На ўзмор’і гордае красы.
Дзе спевы коцяцца і тонуць,
Няйначай хвалі ў цішыні,
Пад гул калёс,
Пад гул і тоны
Калышуць сон далечыні.
Люблю прастор,
Дзе ў цвеце зоры
На кроплях буйнае расы
Снуюць чароўныя узоры
I вышываюць паясы.
А там ў зацішку на майдане,
Дзе вербы ў квецені маўчаць,
Дадолу хіляцца ў тумане
Нямыя постаці дзяўчат.
Дадолу гнуцца.
I пад гаем,
У красе вячэрняй цішыні
Акорды песень заміраюць
I струны сэрца закранаюць
На дне душэўнай глыбіні.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Люблю жніво!
Прастор шырокі,
Дзе ў межах
Звоняць каласы,
Дзе спевы коцяцца далёка
На ўзмор’і гордае красы.
Жніво
Наспелая постаць шчаслівых пасеваў
За вёскай, на сонным лясоў рубяжы,
Ссівелы ўжо колас схінула к мяжы
У сумным шаптанні: «Дзе, жнеі мае вы?»
I жнеі сышліся. – Направа, налева
Кладучы ў снапы каласы-старажы,
Зашасталі глуха сярпы, як нажы,
Пад жніўныя вечна старыя напевы.
Спагадная, нудная песня плыве,
Губляючы ў пушчы свае пералівы,
У шэлестах белага коласу нівы.
Плыве гэта песня ка мне і заве,
I ў сэрцы звініць, як каса у траве:
«Ты так жа, брат, сееш. а дзе тваё жніва?»
Источник