Лета-выдатны час года
Лета-выдатны час года. Гэта час сонечнага святла, шчасця і радасці. Калі дні становяцца даўжэй, а тэмпература павышаецца, я з нецярпеннем чакаю пачатку лета. Ёсць шмат прычын, чаму я люблю лета: ад доўгіх дзён, напоўненых вясёлымі забаўкамі, да магчымасцяў для адпачынку.
Адна з маіх любімых рэчаў летам-гэта павелічэнне працягласці светлавога дня. Гэта азначае, што ў мяне больш часу для заняткаў на свежым паветры, такіх як плаванне, кемпінг або паходы. Мне асабліва падабаецца шпацыраваць або катацца на ровары ўвечары, калі сонца яшчэ не ўзышло. Ёсць нешта асаблівае ў магчымасці атрымліваць асалоду ад прыродай у позні час. Мне таксама падабаецца, як цяпло ў летнія месяцы. Спякота надае паветры такую энергію, якую не можа даць ні адно іншае час года.
Яшчэ адна прычына, па якой я люблю лета, — гэта выдатныя магчымасці для адпачынку. Улетку я магу адправіцца з сям’ёй у падарожжа або паляцець у далёкія краіны. Вывучэнне новых месцаў і знаёмства з рознымі культурамі — адно з маіх любімых заняткаў у летнія месяцы. Мне таксама падабаецца пачуццё расслабленасці, якое прыходзіць з летнімі канікуламі. Магчымасць адпачыць ад паўсядзённым жыцці і даследаваць новае месца — гэта тое, чаго я з нецярпеннем чакаю кожны год.
Акрамя павелічэння працягласці светлавога дня і выдатных магчымасцяў для адпачынку, мне падабаецца адчуванне агульнасці, якое прыносіць лета. У летнія месяцы людзі, як правіла, больш таварыскія і таварыскія. Здаецца, што настрой ва ўсіх лепш, а атмасфера часта напоўнена смехам і радасцю.
У цэлым, лета-маё любімае час года. Ад доўгіх Сонечных дзён да магчымасцяў для адпачынку — ёсць шмат прычын, чаму я люблю лета. Я кожны год з нецярпеннем чакаю пачатку гэтага сезону і ўсіх тых выдатных уражанняў, якія ён прыносіць.
Лета — маё любімае час года. Цёплае надвор’е і доўгія дні-выдатны час, каб выйсці на вуліцу і атрымаць асалоду ад прыроды. Я люблю шпацыраваць у лесе, дзе паветра свежы, а дрэвы даюць цень ад сонца.
Летняя спякота таксама размяшчае да плаванні, будзь то на возеры або ў басейне. Мне падабаецца адчуваць халаднаватае ваду на сваёй скуры, калі я плещусь з сябрамі. Я таксама люблю хадзіць з сям’ёй у паходы і даследаваць розных істот, якія жывуць у лесе.
Калі школа скончылася, лета дае шмат магчымасцяў для вясёлых заняткаў. Я люблю займацца спортам і катацца на ровары са сваімі сябрамі. Мы таксама ходзім у парк і гуляем у квача, ці проста праводзім час і размаўляем.
Лета-выдатны час для падарожжаў і знаёмства з новымі месцамі. Мая сям’я заўсёды адпраўляецца куды-небудзь у падарожжа, і мне падабаецца глядзець на розныя славутасці па шляху. Мне таксама падабаецца наведваць сяброў і сваякоў, якія жывуць далёка, і сустракацца з імі.
Нарэшце, лета-ідэальны час для адпачынку. Няхай гэта будзе чытанне кнігі, праслухоўванне музыкі або проста ляжанне ў гамаку — магчымасць надаць час сабе вельмі важная.
У цэлым, лета-маё любімае час года. Гэта ідэальнае спалучэнне вясёлых забаў і адпачынку, што робіць яго такім асаблівым. Я з нецярпеннем чакаю цёплага надвор’я і доўгіх летніх дзён!
Источник
Беларускія творы пра лета
Н адышло лета. А з ім ва ўсе школы прыйшлі самыя доўгія летнія канікулы. Дзеці раз’ехаліся адпачываць – хто на дачу, хто ў аздараўленчы лагер, а Жэнька – да бабулі ў вёску. Ён ужо не першы год прыязджаў да яе на цэлае лета. У бабулі вельмі добра: шмат усякай смачніны ў гародзе і садзе, а за хатай – поле і лес. Любіў хлопчык у лес хадзіць. Праўда, ён сыходзіў не вельмі далёка ад хаты, бо баяўся заблудзіцца. А там, дзе ён хадзіў, яму было ўсё знаёма – кожная сцяжынка і дрэўца. Але гэта можа і не так насамрэч. Да таго і мой аповед.
Вось прыехаў Жэнька да бабулі. Тая ж вельмі радая сустрэчы з унукам. Піражкамі з капустай ды з тварагом яго частуе, усё выпытвае пра дом.
Але тут, раптам, яе суседка прыбегла:
– Уключай, – кажа, – радыё. Пра пенсію распавядаюць, павялічыць збіраюцца.
Падбеглі бабулькі да радыё, што на сценцы ў пакоі вісела, ды так да яго вушамі і прыхінуліся, каб усё ўчуць да канца. Паглядзеў на іх Жэнька скоса і сам пра сябе падумаў: «Вось ужо старым рабіць няма чаго. Знайшлі што, радыё слухаць! Хто яго цяпер слухае ў стагоддзе інтэрнэту?»
Дастаў хлопчык з рукзака свой плэер, надзеў навушнікі, уключыў запіс. Усміхнуўся ад задавальнення, бо запісы ў яго класныя, музыка што трэба, сучасная!
Пайшоў Жэнька ў двор, а потым і далей па знаёмай сцежцы ў лес – прагуляцца. Ідзе, музыку слухае. Зайшоў углыб лесу і сеў на пянёк перадыхнуць. Глядзіць – наперадзе за кустамі бегае хтосьці. Выключыў ён плэер. Чуе галасы, але на людскія яны непадобныя. Падкраўся бліжэй. Глядзіць, а там зайцы скачуць па зямлі, вавёркі – па галінках, птушкі звіняць, трашчаць, ціўкаюць, крумкаюць. На хвоі рэпрадуктар вісіць, а з яго музыка разносіцца па лесе.
– Цікава! – здзівіўся Жэнька. – Хто гэта звярам і птушкам такое задавальненне даставіў?
Але тут музыка заціхла, і дыктар пачаў перадаваць навіны з вясковага жыцця. Звяркі тут жа разбегліся, нават не звярнуўшы ўвагі на Жэньку.
Калі хлопчык вярнуўся ў вёску, бабуля ўжо палола штосьці ў агародзе. На яго пытанне пра радыё ў лесе, яна распавяла, што яго, гэтае радыё, там сусед, дзед Міхась, змайстраваў. Ён усё жыццё любіць ўсякія такія штучкі рабіць і людзей дзівіць. Вось і тады вырашыў у лесе падарунак звяркам зрабіць, каб не сумавалі.
– А ты, бабуля, радыё часта слухаеш? – спытаў Жэнька.
– Вядома! Ведаеш, унучак, я ўсё жыццё з ім раніцай устаю, а ўвечар кладуся. Ты не думай, што яно не цікавае. Вось толькі ўчора я слухала аповеды дзяцей, якія занялі першыя месцы на алімпіядах па фізіцы і матэматыцы. А суседская ўнучка Алёнка, ёй чатыры гадкі, кожны вечар перад сном слухае па радыё казку, і раніцай мне яе распавядае.
Усё лета Жэнька адпачываў у бабулі на вёсцы. Ён хадзіў у лес, да сябра на другі канец вёскі, дапамагаў бабулі па гаспадарцы, чытаў кнігі. І вядома, не забываў паслухаць плэер і радыё.
З навін і розных радыёперадач хлопчык даведаўся пра шмат цікаўнага і пазнавальнага і нават сяму-таму навучыўся. Напрыклад – як гатаваць пірог з яблыкамі. Ён спёк яго. Пірог атрымаўся зусім не горш за бабулінага.
А ўвосень у школе Жэнька напісаў сачыненне пра тое, як правёў лета, за якое атрымаў найвышэйшую адзнаку – дзесяць.
Мама сказала:
– Мне спадабалася тваё сачыненне. Яно падобнае на казку. Можаш адаслаць яго на радыё. А раптам прачытаюць?
Жэнька так і зрабіў. І аднойчы пачуў з радыёпрыёмніка, які стаяў на кухонным стале, такія словы:
– Сёння, дзеці, мы прачытаем вам казку Яўгена Малышава пра тое, як у лес да звяроў і птушак завітала радыё.
Хлопчык праслухаў сваю казку, трохі хвалюючыся, і падумаў: » Калі вырасту, вывучуся на журналіста і буду працаваць на нашым радыё, бо гэта так цікава!»
Источник
Якуб Колас — Лета
Прыйшло і лета. Куды ні глянь – усюды зелена, усё расце, усё наліваецца. Лісце на дрэвах вырасла ва ўвесь рост свой і весела трапечацца на сонцы. Весела пазірае стары лес, што разросся за сялом і цягнецца па краях поля, як разак, пастаўлены зубамі ўгору. Кусты арэшніку, рабіны, чаромхі густа разрасліся ўнізе і далёка параскідалі свае зялёныя галіны. Так зелена, так густа, што, здаецца, не пралезеш у лес! Птушкі аж глушаць сваімі галасамі, сваім шчэбетам. Некаторыя, раннія, ужо вывелі дзетак і клапатліва шчабечуць каля сваіх гняздзечак, як нянькі каля калыскі. Колькі кветак, колькі ўсялякіх матылёчкаў, мошак і пчолак! У паветры стаіць бясконца шум і звон ад іх крылляў.
Поле пакрылася зеленню. Ужо выплыў авёс, ячмень; цягнуцца палоскі гароху з харошанькімі, чырвоненькімі і бледненькімі, кветачкамі. Там відаць зялёненькія стужкі лёну з сіненькімі галоўкамі; бялее грэчка, наліваецца жыта і ціха шарасціць у полі сваімі сярэбранымі каласкамі. Як слаўна глядзець на гэтыя вузкія стужкі-палоскі крэсцьянскага збожжа, як свежы ветрык калыша, вядзе з імі невядомыя, спакойныя рэчы! Жаваранкі рассыпаюцца над імі песнямі, кружачыся ў небе.
Зялёнаю шырокаю паласою, заросшаю месцамі лазою, круглымі зараслямі маладога дубняку, каторых завуць астраўцамі, раскінуўся луг паабапал рэчкі. Густая высокая трава, як мора, калышацца на ветру. А кветак, кветак! Якога толькі колеру не найдзеш тут кветак! Мільёны пчолак, чмялёў уюцца над імі са звонам і шумам. Так і цягне на прывольны луг, дзе так многа кветак, птушак, усякіх конікаў і матылёчкаў, песень, шуму і звону, дзе так прахладна патыхае чысты, свежы ветрык.
Шчыраю рукою ўбрала лета ўвесь божы свет.
Источник
Расказы пра лета як сродак адаптацыі малодшых школьнікаў пасля летніх канікул
Прайшло лета, а з ім і летнія канікулы. Колькі адкрыццяў і новых знаёмстваў адбылося ў дзяцей! Сваімі ўражаннямі ад адпачынку вучні дзеляцца ў школе і па-за школай. Такія ўспаміны узмацняюць міжасобасныя адносіны, спрыяюць усталяванню добразычлівага клімату, канструктыўных зносін.
Мае другакласнікі сумесна з бацькамі падрыхтавалі фотасправаздачы “Летнія сцяжынкі”, у якіх можна вылучыць наступныя напрамкі: “Умацоўваем здароўе”, “Шануем прыроду”, “Вывучаем родны край”, “Дапамагаем”, “Захапляемся адкрыццямі”.
Як класны кіраўнік адчуваю адказнасць за стварэнне ўмоў, сумесна з бацькамі, для развіцця асобы вучняў. Толькі нашымі агульнымі намаганнямі магчыма фарміраванне ў падрастаючага пакалення маральных якасцей, якія становяцца патрэбнымі і радаснымі.
Прапаную да ўвагі ўрыўкі з работ вучняў.
Сафія Карасік: “Весела прайшло святкаванне Дня горада Ліды. Цудоўны настрой, рашучыя рыцарскія турніры і музыка на інструментах, якія зараз рэдка выкарыстоўваюцца. Я ўпершыню пачула валынку”.
Лізавета Махнач: “Мой любы горад Ліда! Ён чысты і прыгожы! Я ганаруся тым, што жыву тут!”
Ульяна Ярмак: “Гэтым летам я ўпершыню ўбачыла жывога вожыка, сям’ю лебедзяў, крата, назірала за жыццём слімакоў”.
Уладзіслаў Ігнаткевіч: “Вёска, у якой жыве мая бабуля, знаходзіцца ў Брэсцкай вобласці, Лунінецкім раёне і называецца Цна. Такая ж і назва ракі, якая працякае ўздоўж вёскі. Па берагах ракі расце альховы гай. Як хораша разам з дарослымі пакупацца ў рэчцы і схавацца ад летняй спёкі ў гаі!”
Уладзіслаў Грамыка: “Я адпачываў у вёсцы Хадзюкі Лідскага раёна. У ёй знаходзіцца 50 дамоў, праз два кіламетры ад вёскі працякае рака Дзітва. За вёскай пачынаецца вялікі лес, у якім жывуць казулі. Бабры праз рэчку будуюць плаціну. Вёска Хадзюкі вабіць сваёй прыгажосцю і чысцінёй. Тут жывуць мае бабуля і дзядуля, а таксама прадзядуля Эдвард Міхайлавіч Хрышчановіч. Яму споўнілася 97 год”.
Ксенія Русялевіч у рамках праекта “Соль – звычайны цуд” падчас выпрабавання ўласцівасцей харчовай солі высвятляла, дзе яшчэ можна выкарыстоўваць гэтае рэчыва. Сафія Карасік падчас праекта “Салодкая грамата” даследавала не толькі смакавыя якасці цукерак, але і авалодвала граматай.
Фотакалажы дэманструюць, як дзеці ўмеюць весела жыць, тварыць, марыць, любіць прыроду, сябе як яе частку і людзей навокал. Свае вусныя аповеды пра адапчынак дзеці спалучаюць з дэманстрацыяй фотакалажаў. Увесь гэты фотаматэрыял не самамэта, а сродак для развіцця асобы вучняў.
Прапаную некалькі прыёмаў.
- Дзеці расказваюць пра летні адпачынак, затым ствараецца воблака слоў, у якім трэба назваць слова і вучня, якому адпавядае гэтае слова.
- Вучні становяцца ў круг, перадаюць мяч, пры гэтым называюць яркую падзею лета ці адным словам-прыметнікам апісваюць лета.
- Клас дзеліцца на каманды. Дзве каманды намагаюцца зразумець, хто з іх падманвае. Удзельнікі па чарзе апавядаюць неверагодныя факты летняга адпачынку. Якімі яны будуць праўдзівымі ці ілжывымі, рашае сам удзельнік. Задача каманды сапернікаў зразумець, праўда гэта ці падман. Можна задаваць удакладняючыя пытанні. Калі каманда ўзгадвае верна, то атрымоўвае ачко. Калі правільна адгадаць не ўдалося, ачко дастаецца сапернікам.
- На картках дзеці запісваюць асобныя словы, звязаныя з адпачынкам, затым складваюць іх у асобную скрыню, перамешваюць і па чарзе дастаюць, чытаюць слова і называюць таго вучня, хто напісаў яго.
- Вучні разбіваюцца на пары ці групы і разам ствараюць коміксы пра адпачынк. Затым распазнаюцца рэальныя героі коміксаў.
- Гульня “Ветрык”. Вучні ўтвараюць круг, у цэнтры якога стаіць 2–3 крэслы і вядучы. Вядучы прамаўляе: “Ветрык дзьме на тых, хто… (называецца нейкі летні занятак, напрыклад, лавіў у рэчцы рыбу)”. Пасля слоў вядучага дзеці, да якіх адносяцца словы, павінны заняць месца на крэслах. Той, каму не дасталася месца, становіцца вядучым.
Такая дзейнасць дапамагае палепшыць узаемаадносіны паміж дзецьмі, павышае асабістую значнасць дзіцяці, развівае ўсе грані яго асобы – эстэтычную, фізічную, духоўную, працоўную, інтэлектуальную, выхоўвае пачуццё любові да малой радзімы.
Людміла АРЛАШЫНА,
настаўнік пачатковых класаў
сярэдняй школы № 15 Ліды
Источник